REKLAMA
REKLAMA

Rozliczanie żywienia pozajelitowego immunomodulującego

Rozliczając żywienie pozajelitowe jako immunostymulujące, szpital otrzyma 324,48zł za każdy dzień żywienia danego pacjenta. Jest to procedura dość korzystnie rozliczana, zwłaszcza zważając na fakt, że w większości przypadków koszty worków żywieniowych są niższe od tej kwoty, a „inwestycja” dodatkowo może się zwrócić poprzez krótszy czas hospitalizacji lub też np. mniejszą ilość koniecznych do wykonania procedur medycznych związanych z powikłaniami.

To dość korzystne rozliczenie ma na celu umożliwienie szpitalom pokrycie wysokich kosztów zakupu preparatów zawierających glutaminę oraz kwasy omega-3, które powodują, że cena takiej mieszaniny odżywczej jest o 100-200 zł wyższa od kompletnego żywienia pozajelitowego.

 

Nieścisłości w różnych definicjach

Przede wszystkim, do rozliczenia immunomodulującego żywienia pozajelitowego, tak samo jak kompletnego żywienia pozajelitowego, konieczny jest odpowiedni, wynikający ze Standardów Żywienia Pozajelitowego i Dojelitowego, sposób monitorowania, nadzoru i prowadzenia dokumentacji leczenia żywieniowego. Nie jest możliwe, aby poprawnie rozliczyć takie leczenie bez przeprowadzenia pacjentowi wymaganych badań czy też wypełnienia karty metabolicznej chorego.

REKLAMA
REKLAMA

Wątpliwości pojawiają się jednak w chwili, gdy zadamy sobie pytanie, co może zostać rozliczone jako żywienie immunomodulujące?

O ile w przypadku kwasów tłuszczowych omega-3 wszyscy są zgodni, o tyle wartości dawek glutaminy zawarte w Farmaceutycznych standardach sporządzania mieszanin do żywienia pozajelitowego Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego, Definicjach i opisach leczenia żywieniowego przekazanych do Narodowego Funduszu Zdrowia opublikowanych w Postępach Żywienia Klinicznego w 2008 roku oraz w charakterystyce produktu leczniczego preparatu Dipeptiven są dość rozbieżne, co pociąga za sobą sporą liczbę zapytań w tym temacie.

 

Zgodnie z dokumentem ChPL zalecane dawkowanie Dipeptivenu to 1,5-2,5 ml/kg m.c./dobę, co odpowiada 300-500 mg dipeptydu L-alanylo-L-glutaminy, czyli około 200-330 mg glutaminy. W Farmaceutycznych standardach znajdziemy definicję mówiącą o minimum 200mg glutaminy / kg m.c., co w zasadzie po przeliczeniu na dawkę dipeptydu dałoby ten sam wynik.

Jednakże stanowisko POLSPEN-u, zawarte w Definicjach i opisach leczenia żywieniowego (…) i najbardziej rozpowszechnione, mówi o minimum 1ml preparatu, czyli poniżej zalecanej przez producenta dawki.

 

Definicje i opisy (…) ChPL Farmaceutyczne standardy (…)
  glutamina – Dipeptiven minimum 1ml / kg m.c. 1,5-2,5 ml / kg m.c.  minimum 200 mg glutaminy / kg m.c. (w przeliczeniu ok. 1,5 ml / kg m.c.)
kwasy omega-3 – Omegaven minimum 1ml / kg m.c. 1-2 ml / kg m.c. minimum 0,1g oleju rybiego /kg m.c. (ok. 1ml/kg m.c.)
u dorosłych

 

Która wersja jest właściwa?

Pozostają pytania, z czego wynikają te nieścisłości i na której „wersji” można się opierać, rozliczając procedurę żywienia pozajelitowego.

O ile na pierwsze nie znam odpowiedzi, o tyle przy drugim  – mimo że nawet w trakcie szkolenia specjalizacyjnego podawana jest wersja „farmaceutyczna”, zawarta w Standardach, skłaniałabym się do stanowiska POLSPEN-u, jako że takie definicje zostały podane wiele lat temu do Narodowego Funduszu Zdrowia. Wystrzegałabym się jednak doszukiwania się w tych rozbieżnościach skrótu myślowego, z którym się już spotkałam – że pod 1ml Dipeptivenu ze stanowiska POLSPENu kryje się 200 mg glutaminy, mimo że 1 ml preparatu zawiera 200 mg dipeptydu L-alanylo-L-glutaminy, a nie są to przecież związki tożsame.

Prawda jest jednak taka, że nadrzędne w stosunku do wszystkich definicji są możliwości metaboliczne pacjenta, ponadto nie bez znaczenia pozostaje konieczność stopniowego wprowadzania żywienia pozajelitowego, zwłaszcza u ciężko chorych, w związku z czym przez pierwsze dni zakładana dawka i tak jest rzadko osiągana.

Kolejnym aspektem jest to, że podaż zarówno glutaminy, jak i kwasów tłuszczowych omega-3, musi być proporcjonalna do podaży pozostałych substancji odżywczych, co też może w pewnych sytuacjach ograniczyć możliwości podania pełnych zalecanych dawek substancji immunomodulujących. I w tym wszystkim właśnie klinicyści znajdują ratunek z całego zamieszania, ponieważ każda podana pacjentowi dawka, jeśli jest dobrze uzasadniona i opisana, nie powinna zostać zakwestionowana przez Narodowy Fundusz Zdrowia i ma prawo się obronić.

 

Piśmiennictwo:

  1. Pertkiewicz M., Orawczyk T., Korta T., Definicje i opisy leczenia żywieniowego przekazane do Narodowego Funduszu Zdrowia; Postępy Żywienia Klinicznego; Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2007
  2. Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne; Farmaceutyczne standardy sporządzania mieszanin do żywienia pozajelitowego Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego; Krakowskie Wydawnictwo Scientifica Sp. z o.o. 2017
  3. Charakterystyki produktu leczniczego preparatów Dipeptiven i Omegaven
  4. Polskie Towarzystwo Żywienia Pozajelitowego, Dojelitowego i Metabolizmu, Standardy Żywienia dojelitowego I pozajelitowego, Krakowskie Wydawnictwo Scientifica Sp. z o.o. 2014

 

Pozostałe artykuły autora o tematyce immunożywienia:

Wprowadzenie do immunożywienia 

Cytuj ten artykuł jako:

REKLAMA
REKLAMA

Paulina Górniak

Absolwentka Wydziału Farmaceutycznego WUM, w trakcie specjalizacji z zakresu farmacji szpitalnej w Studium Kształcenia Podyplomowego Wydziału Farmaceutycznego Collegium Medicum UJ. Na co dzień przygotowuje mieszaniny do żywienia pozajelitowego w jednym z warszawskich szpitali.

Jak oceniasz artykuł?

Twoja ocena: Jeszcze nie oceniłeś/aś artykułu

Udostępnij tekst w mediach społecznościowych

0 komentarzy - napisz pierwszy Komentujesz jako gość [ lub zarejestruj]