FDA zatwierdza Revcovi na rzadką genetyczną chorobę

Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) zatwierdziła preparat Revcovi (elapegonase-lvlr) w leczeniu dorosłych i dzieci z ciężkim złożonym niedoborem odporności w wyniku niedoboru deaminazy adenozynowej (ADA-SCID).

Choroba spowodowana jest mutacją genu ADA znajdującego się na długim ramieniu chromosomu 20. W wyniku mutacji występuje niedobór enzymu deaminazy adenozynowej, który m.in. deaminuje deoksyadenozynę do deoksyinozyny. Skutkiem niedoboru enzymu jest gromadzenie się deoksyadenozyny w komórkach. W prekursorach limfocytów T i limfocytach T kinaza deoksycytydynowa fosforyluje deoksyadenozynę do trifosforanu deoksyadenozyny, który jest toksyczny dla dzielących się komórek.

Elapegademase-lvlr Revcovi to nowy, wstrzykiwany, pegylowany rekombinowany enzym deaminazy adenozynowej (rADA), który uzupełnia poziomy ADA i nie musi pochodzić ze zwierząt. FDA określiła elapegademase-lvlr Revcovi jako lek sierocy i nadała aplikacji status szybkiej i priorytetowej oceny.

Zatwierdzenie następuje po uwzględnieniu danych z dwóch wieloośrodkowych, otwartych badań klinicznych, które wykazały zwiększoną aktywność ADA po podaniu Revcovi, zmniejszone stężenia toksycznych metabolitów obserwowane zwykle u pacjentów z ADA-SCID oraz poprawę całkowitej liczby limfocytów.

Pacjenci z małopłytkowością mogą doświadczać krwawienia w miejscu wstrzyknięcia; w związku z tym lek jest przeciwwskazany u osób z ciężką trombocytopenią. Pacjenci z niedoborem immunologicznym powinni być chronieni przed infekcjami do czasu poprawy ich funkcji odpornościowej.

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były kaszel i wymioty. Raporty o wystąpieniu zdarzeń niepożądanych po wprowadzeniu do obrotu u pacjentów przyjmujących tę samą klasę enzymatycznej terapii zastępczej obejmują zdarzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość hemolityczna, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, nadpłytkowość, małopłytkowość i autoimmunologiczna trombocytopenia, ale także zdarzenia dermatologiczne, w tym rumień w miejscu wstrzyknięcia i pokrzywka.

Pacjenci z ADA-SCID doświadczają ciężkich, nawracających zakażeń oportunistycznych, skrajnej limfopenii z nieistniejącą lub głęboko upośledzoną funkcją immunologiczną i zaburzeń metabolicznych, takich jak nienormalnie podwyższone wewnątrzkomórkowe nagromadzenie nukleotydów purynowych. Niezdiagnozowane dzieci zazwyczaj umierają na infekcje przed ukończeniem 2. roku życia.

Pierwszą próbę kliniczną terapii genowej tej choroby przeprowadzono w 1990 roku w Narodowym Instytucie Zdrowia w Betesdzie (wcześniej schorzenie leczono jedynie allogenicznymi przeszczepami szpiku kostnego lub podając bydlęcą deaminazę adenozynową z glikolem polietylenowym (PEG-ADA)). Pierwszą pacjentką była 4-letnia dziewczynka, której do wyizolowanych z krwi obwodowej limfocytów T wprowadzono gen kodujący ludzką deaminazę adenozynową za pomocą wektorów retrowirusowych. W ciągu 23 miesięcy otrzymała ona 11 infuzji limfocytów T zmodyfikowanych genem ADA. 5 lat po ostatniej infuzji zaobserwowano u niej 25% poziom deaminazy adenozynowej w porównaniu z poziomem odnotowywanym u zdrowych ludzi. Pacjentka jest pierwszym przypadkiem na świecie leczonym terapią genową, u którego odnotowano sukces terapeutyczny.

Podobał się artykuł? Podziel się!
Share on Facebook
Facebook
Share on LinkedIn
Linkedin
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Email this to someone
email